Moja historia – świadectwo jako fundament Hildegard’s Way

Moja historia ma swoje korzenie we wczesnym dzieciństwie w Polsce. Miałam zaledwie cztery miesiące, kiedy po raz pierwszy zachorowałam na zapalenie płuc i otrzymałam pierwszą dawkę antybiotyków. W tamtych czasach antybiotyki były lekiem, po który sięgano niemal automatycznie, przy stosunkowo niewielkiej świadomości ich skutków ubocznych. Dlatego za każdym razem, gdy ponownie chorowałam, nasz lekarz rodzinny przepisywał mi kolejny antybiotyk. Niestety zapalenie płuc i oskrzeli stało się w moim przypadku niemal sezonowym zjawiskiem. Co ciekawe, mój starszy brat nie miał podobnych problemów.

Moi rodzice nie zdawali sobie sprawy, że pierwsza dawka antybiotyków znacznie osłabiła moją odporność, a fakt, że mama karmiła mnie piersią tylko przez pierwszych kilka miesięcy, również nie pomagał. Mój organizm nie otrzymał wystarczającego wsparcia, aby odbudować mikrobiom i wzmocnić układ odpornościowy. Wręcz przeciwnie — kolejne kuracje antybiotykowe jeszcze bardziej osłabiały moją odporność i w wieku trzech lat miałam już alergie pokarmowe i środowiskowe oraz egzemę.

Moi ukochani rodzice próbowali mi pomóc. Regularnie zabierali mnie do alergologa, a mój dziadek stosował na moją skórę różne zioła, ale nic nie przynosiło poprawy, ponieważ problem tkwił w moim zaburzonym mikrobiomie. Z czasem po prostu przyzwyczaiłam się do swędzącej skóry i nauczyłam się z tym żyć. Medycyna konwencjonalna mi nie pomagała. Do pewnego stopnia łagodziła niektóre objawy, pozostawiając jednak wiele skutków ubocznych.

Jedną z rzeczy, które prawdopodobnie pomagały chronić moje zdrowie, było czyste jedzenie, które spożywaliśmy w domu. Większość naszej żywności pochodziła z własnych upraw — albo z gospodarstwa mojego wujka, albo z przydomowego ogrodu moich rodziców. Chociaż mieszkaliśmy w mieście, uczestniczyliśmy w uprawie żywności i przygotowywaniu zapasów na zimę. Miłość moich rodziców do ogrodnictwa ukształtowała styl życia, który odziedziczyłam — i który dzisiaj tak pięknie współgra z nauką św. Hildegardy.

Pod koniec okresu nastoletniego egzema nieco odpuściła i zmagałam się już głównie z alergiami środowiskowymi. Przeprowadziłam się do Stanów Zjednoczonych, a jakiś czas później poznałam mężczyznę, który został moim mężem. Pobraliśmy się i zaczęły przychodzić na świat nasze dzieci.

Z każdą ciążą egzema powoli, krok po kroku, powracała. Kiedy urodziło się nasze czwarte dziecko, moja skóra swędziała już tak samo jak w dzieciństwie. Wiedziałam, że muszę coś zrobić, ponieważ moje dłonie i przedramiona wyglądały i czuły się okropnie — skóra była niemal bez przerwy zaogniona.

Za namową doświadczonej osoby, którą znałam od wielu lat, zaczęłam stosować dietę GAPS, która podobno pomagała osobom z chorobami autoimmunologicznymi podobnymi do mojej. Niestety po półtora miesiąca stosowania tej diety znalazłam się w opłakanym stanie. Moja skóra była zaogniona od stóp do głów. Cokolwiek zjadłam, całe ciało zaczynało mnie swędzieć.

Próbując ustalić, które produkty powodowały tę reakcję, zaczęłam eliminować z diety kolejne pokarmy, jeden po drugim, aż doszłam do momentu, w którym mogłam jeść jedynie dynię, gotowaną kapustę, mięso z kurczaka i gotowane jabłka. Po tych czterech produktach moja skóra swędziała tylko trochę.

W rezultacie nabawiłam się anemii, znacznie schudłam i straciłam mnóstwo energii. Medycyna konwencjonalna nie była w stanie mi pomóc, a suplementy również nie rozwiązywały problemu. Byłam naprawdę zaniepokojona.

Dokuczały mi bóle stawów. Pod skórą dłoni zaczęły pojawiać się małe, bolesne guzki reumatyczne. Moja skóra była opuchnięta, a ja wyglądałam co najmniej dziesięć lat starzej, niż byłam w rzeczywistości. Ważyłam około 48–49 kilogramów przy wzroście około 165 cm.

Moją jedyną nadzieją był Bóg.

Zastanawiałam się, jak będę w stanie opiekować się czwórką naszych małych dzieci. Zaczęliśmy więc się modlić. Modliła się cała nasza rodzina — mój mąż, nasze dzieci, nasi rodzice, rodzeństwo i przyjaciele.

Modliłam się o cud, ponieważ nie widziałam już żadnego praktycznego rozwiązania w ludzkiej mocy, które mogłoby mnie uzdrowić. Odwiedziłam wielu lekarzy i żaden z nich nie miał skutecznego rozwiązania.

Około dwóch lat po tym dramatycznym doświadczeniu z dietą GAPS dowiedziałam się o św. Hildegardzie. Zaintrygowało mnie, że była Doktorem Kościoła i że tak wiele osób w Europie — nawet ludzi niewierzących — doświadcza całkowitego uzdrowienia ze swoich dolegliwości, podążając za jej mądrością.

Znalazłam kilka książek w lokalnej bibliotece i zaczęłam zgłębiać ten temat.

Najpierw postanowiłam spróbować orkiszu.

Pamiętam, że bardzo bałam się sięgnąć po zboże zawierające gluten, ponieważ w tamtym momencie od około 15 lat wiedziałam już, że mój organizm go nie toleruje. Byłam jednak tak zdesperowana, że po prostu zaufałam autorytetowi św. Hildegardy jako Doktora Kościoła i zjadłam orkisz.

Ku mojemu ogromnemu zdziwieniu skóra mnie nie swędziała.

Zjadłam więc więcej.

I znowu — żadnego swędzenia.

Chociaż nadal byłam ostrożna, rozpierała mnie radość. Znalazłam kolejny produkt, który mogłam jeść. Ale było coś jeszcze: po raz pierwszy od bardzo dawna poczułam się naprawdę syta. Dosłownie czułam, jak ten jeden pokarm odżywia mnie od środka. Nie mogłam się nim nasycić.

Powoli zaczęłam wprowadzać podstawowe przyprawy hildegardowe — bertram i galgant. Koper włoski stał się częścią każdego obiadu, a każdego ranka zjadałam łyżeczkę jego nasion. Stosowałam niemal wszystkie środki na problemy skórne opisane przez dr. Strehlowa w jego książkach.

Ścisłe przestrzeganie podstawowej diety hildegardowej i stosowanie różnych domowych środków przyniosło niesamowite rezultaty. W ciągu dwóch miesięcy egzema ustąpiła z całego ciała. Najdłużej goiły się dłonie — sześć miesięcy.

Nie spożywałam żadnego cukru poza tym naturalnie występującym w owocach. Przez kolejny rok bardzo sumiennie przestrzegałam zaleceń św. Hildegardy.

Czułam się tak WOLNA!

Byłam pełna radości i energii!

Nie tylko oczyściła się moja skóra, ale przy okazji ustąpiły również problemy z zatokami. Zaczęłam sobie uświadamiać, że przez lata żyłam z innymi drobnymi „dolegliwościami”, do których po prostu się przyzwyczaiłam. Dopiero kiedy zniknęły, zdałam sobie sprawę, jak bardzo wcześniej utrudniały mi życie.

Po roku ścisłego przestrzegania diety św. Hildegardy zaczęłam stopniowo ponownie wprowadzać produkty, na które wcześniej byłam uczulona — nawet te, które sprawiały mi problemy na długo przed dietą GAPS, takie jak jajka i nabiał. Zdecydowaliśmy się nawet na psa. Wcześniej zawsze się temu sprzeciwiałam, ponieważ nie tolerowałam sierści ani psów, ani kotów. Teraz, ku mojemu zdziwieniu, obecność psa przestała mi przeszkadzać.

Doświadczywszy tak niezwykłego uzdrowienia, byłam — i nadal jestem — ogromnie wdzięczna!

Do tego momentu cała moja rodzina była na diecie bezglutenowej. Teraz nie miałam już żadnych oporów przed wprowadzeniem orkiszu do naszych codziennych posiłków. Zaczęłam eksperymentować z mąką i im więcej z nią pracowałam, tym bardziej ją kochałam. Cała nasza rodzina polubiła orkisz w różnych postaciach. Dla nas była to ogromna zmiana na lepsze, ponieważ produkty bezglutenowe po prostu nie mogły się równać z tym pradawnym zbożem.

W miarę jak kontynuowaliśmy dietę św. Hildegardy, zauważyłam, że wzrosła nasza odporność na sezonowe infekcje. Nasze dzieci znacznie szybciej dochodziły do siebie po różnych infekcjach, które zazwyczaj przynosiły ze szkoły. Zwykle problem znikał w ciągu jednego lub dwóch dni, podczas gdy wcześniej choroby ciągnęły się za nami nawet przez dwa tygodnie.

Św. Hildegarda wprowadziła ogromne zmiany w naszym stylu życia. Z czasem zaczęliśmy również dostrzegać, jak wiele z mądrości naszych dziadków prawdopodobnie wywodziło się, przynajmniej w dużej mierze, z tej samej tradycyjnej mądrości, którą odnaleźliśmy u św. Hildegardy.

Tak bardzo modliłam się o cud.

Naprawdę wierzyłam, że Jezus może uczynić go dla mnie. On wiedział, że go potrzebuję, a ja wiedziałam, że mnie słyszy. Nie rozumiałam tylko, dlaczego tak długo nie odpowiada.

Kiedy moje modlitwy zostały wreszcie wysłuchane, zrozumiałam coś, czego wcześniej nie pojmowałam: gdyby Bóg odpowiedział na moją modlitwę w taki sposób, w jaki ja chciałam zostać uzdrowiona, być może do końca życia tkwiłabym w swoich dawnych nawykach. Nadal podążałabym za wszystkimi odkryciami „nowoczesnego zdrowego stylu życia”, które nigdy nie zaprowadziłyby mnie tam, gdzie jestem dzisiaj.

Gdybym nie była tak zdesperowana, by znaleźć sposób na moje problemy zdrowotne, nigdy nie spróbowałabym orkiszu, wiedząc, że zawiera gluten.

Jak mówi św. Hildegarda:

„W całym Stworzeniu — w drzewach, roślinach, zwierzętach, kamieniach i minerałach — ukryte są tajemnice Boga, których człowiek nie może poznać, zbadać, wymyślić ani doświadczyć, jeśli sam Bóg mu ich nie objawi.”

Dziś nasza rodzina czuje się świetnie. Czuję też, że otrzymałam nie tylko dar uzdrowienia, ale jeszcze jeden niezwykły dar: dar bycia mamą, która wie, jak reagować na potrzeby zdrowotne swoich dzieci.

Stałam się mamą, która nie polega wyłącznie na opinii lekarza. Teraz to ja siedzę za kierownicą, ponieważ to ja najlepiej znam swoje dzieci. Na szczęście nasz lekarz rodzinny wspiera mnie i współpracuje ze mną, widząc korzyści płynące z tych zmian. Bóg stawia na mojej drodze dobrych ludzi.

Ogromny spokój daje mi świadomość, że nasze dzieci od najmłodszych lat dorastają w mądrości św. Hildegardy. Dzięki temu mogą patrzeć na świat zdrowia przez inny pryzmat — taki, który pozwala im widzieć wyraźniej.

Tęcza nad naszym domem — ciche przypomnienie o wierności Boga.